Λαογραφία

«Η κλειστή αυτή κοινωνία (εννοείται η κοινωνία των χωριών της Μουργκάνας) επιτρέπει στη λαϊκή ψυχή να εκφραστεί με το δικό της τρόπο σε όλη τη γκάμα των κοινωνικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων:

  • Στα ήθη και τα έθιμα του τόπου που συνεχίζουν την παράδοση αιώνων.

  • Στις κοινωνικές σχέσεις που έδεναν τους ανθρώπους στην λύπη και στη χαρά, στην αρρώστια και στο θάνατο.

  • Στις γιορτές, τα τοπικά πανηγύρια και τους γάμους, που ήταν παλλαϊκή μέθεξη χαράς για μικρούς και μεγάλους, πλούσιους και φτωχούς.

  • Ήταν εκεί που το δημοτικό τραγούδι ακουόταν από το στόμα αντρών και γυναικών στο τραπέζι - την τάβλα - στο χορό, στο ψίκι του γαμπρού, στο θέρο και στον ξέφλο. Που μιλούσε για την παλικαριά, την αγάπη, την ξενιτιά. Το κλέφτικο, το νυφιάτικο, το νανούρισμα, το μοιρολόι.

Αξίζει ακόμη να σημειωθεί εδώ η καθαρότητα στη γλωσσική έκφραση των κατοίκων της περιοχής μας. Όταν σε πολλά μέρη της πατρίδας μας επιχωριάζουν λίγο ή πολύ τα τοπικά ιδιώματα, οι συμπατριώτες μας μίλησαν καθαρή και ατόφια την ελληνική λαλιά.»


από το βιβλίο του Νικολάου Α. Σκόπα « Η Περιοχή της Μουργκάνας  Ιστορική - Κοινωνική και Λαογραφική Προσέγγιση», Αθήνα, 1985